Bij de tandarts

Met de vraag "mag ik dit in uw wachtkamer plaatsen?" sloot mijn eigen tandarts zich aan in de rij van ondersteunende "sponsors", zoals zij dat zo noemde. En zij sloot zich direct aan bij de enthousiaste geïnteresseerden. Bij toeval kwam ik er achter dat de assisente de zelfde naam heeft als de vrouwelijke hoofdpersoon in m'n boek. Dus zei ik tegen haar: "lees eens voor de binnenkomer het gedicht op pagina 157".

De omslag van mijn boek ligt dus in de wachtkamer van mijn tandarts. Toen ik tijdens de recentste controle echter weer in de wachtkamer zat, zag ik tot mijn teleurstelling dat de omslag weg was.
Ik liet nog even open "waarom?", dus wachtte gerust mijn bezoekje bij de arts af...
...Nog voordat ik het haar kon vragen was haar eerste opmerking overduidelijk, de omslag was door iemand meegenomen. Door "wie" was echter onbekend. Ik stelde deze keer voor om enkele (i.p.v. een) omslagen mee te nemen en zij stemde toe, alhoewel zij zich bezorgd maakte om de kosten van de omslagen. Dat is mijn probleem.

Met het oog op "de dader zal wellicht nogmaals in de wachtkamer komen", maakte ik op de binnenzijde van de omslag een gedicht voor alle personen die het niet laten kunnen om van anderen iets te stelen...

het gedicht