Wandelend in de branding van de koele zee,
piekerend over je liefste die verdween.
Veel volk, een vreemd idee,
want toch voel je je alleen.

De zon zien schijnen,
de warmte voelen op je huid,
het zonlicht weer zien verdwijnen,
je voelt het leven dat er in je schuilt.

Je wilt leren van je grote fout,
inzicht in wat je moest beleven.
In de golven drijft n stukje hout,
het enige dat van iets is overgebleven.

Je ziet overeenstemmingen,
enkele verschillen doen er niet toe,
het zijn de belemmeringen,
die tegenwerken, het maakt je moe.

Wie heeft ons die ellende gegund?
Waarom zo getart in dat intense gevoel?
Je laten zakken onder het diepste punt,
een dwaas en onmenselijk doel.

Waar haal je weer die kracht vandaan?
Bergop lijkt n onmogelijke rit!
Pas als jij je vriend ziet staan,
zie je pas waar je mee zit...

...Je vergat namelijk dat er iemand is,
die zorgt voor een behouden landing.
Het is iemand die jou niet vergeten is,
je vriend is jouw rots in de branding.