Mag ik jou even mijn aandacht schenken,
voor de woorden waaraan ik dacht?
In dit korte leven moeten wij veel denken,
aan de vrienden waarmee je lacht.

Ik hoorde jou helaas nog maar weinig,
jouw lieve stem lijkt boterzacht.
Ik zag jou nog niet chagrijnig,
iets waarop ik zelden wacht.

Er zijn momenten dan stromen we over,
op zoek naar liefde en intens gevoel.
Ik schrijf in mijn gedichten hierover,
peinzend in een heerlijke stoel.

We lachen veel en genieten van ons bezit,
maar we missen soms dat beetje geluk.
Steevast vergelijkend zwart of wit,
zijn wij op zoek naar 't lekkerste stuk.

Wie is mijn ware,
waar is hij/zij in hemelsnaam?
Wie bezit dat accessoire,
voor wie bedenk ik 'n troetelnaam?

Ben ik voor mijn "geluk" te selectief,
zodat ik niet zal vinden wat ik zoek?
Misschien is dit gedicht TE creatief,
of vind zelfs jij dit lariekoek.

Ik wilde iets voor jou schrijven,
maar vraag mij niet waarom.
Wellicht laat 't iets naar boven drijven,
of misschien ben ik wel te stom.

Kun jij tussen de regeltjes lezen,
'n woord zien dat er niet staat?
Is het voor jou ook bewezen,
dat er zelfs geluk voor dwazen bestaat?

Laat door dit geheel jouw lach niet verdwijnen,
het zal jammer zijn als dat gebeurt.
Ik zal mij zonodig verstoppen achter de gordijnen,
en wellicht dat ik tot schaamrood ben verkleurd.