Eind januari 2004 kreeg ik een verzoek middels email...

zou u een oprecht en gevoelig gedicht kunnen maken en deze afstemmen op het onderstaande?

Ben een vader van 56 jaar oud die zijn zoon en zijn 3 kleinkinderen zo mist. We werden door onze schoondochter voor de tweede keer het huis uitgesmeten, zonder dat duidelijk werd wat we hadden misdaan. Ik mis mijn zoon die de kant van zijn echtgenote koos inplaats van het gesprek aan te willen gaan.
We hadden op zijn minst een stukje loyaliteit van ons kind verwacht.
Plotseling, sinds 7 mei 2003, geen vaderdag en moederdag meer. Geen interesse tijdens de kerstdagen. Geen interesse meer tijdens de jaarwisseling, geen interesse meer naar de verjaardag van zijn moeder. Zijn ouders bestaan op eens niet meer.
Wat deden we in hemelsnaam toch verkeerd?

een vader

...ik reageerde met het onderstaande en hoopte dat er enige helderheid / duidelijkheid kwam.

Uw verhaal komt mij bekend voor. U bent vast niet de enige die dit overkomt. Ik zag ooit ... (persoonlijk)...Uw ellende liet me niet los!
Voor zover ik uit uw woorden een beeld kon vormen heb ik het volgende proberen te maken... (sterkte)

Onbemind
We kregen er een dochter bij, maar verloren onze bloedeigen zoon.
Wij ervaren dit als muiterij, voor ouders altijd ongewoon.

Wij werden verstoten, zonder een reden van belang.
We werden twee maal voor "rood" uitgefloten, maar we missen iedere samenhang.

Heb je ooit al eens ervaren, hoe het is om iemand niet te mogen zien?
Wat zijn in Godsnaam jullie bezwaren? Dit had toch niemand kunnen voorzien!

Je ouder of kind moeten verlaten, is een onmenselijke straf.
We willen dit dolgraag bepraten, we wensen niemand "spijt achteraf".

De onbeantwoorde vragen, doen ons zielsveel pijn.
Het gemis is al lang aan het knagen. Geef ons alsjeblieft een sein.

Ouders kun je niet zoeken, je hebt ze of je hebt ze niet.
Het staat in vele boeken, verboden liefde doet veel verdriet.

"Kinderen", we houden van jullie, laat ons niet alleen.
Verklaar ons de filosofie "waarom moesten wij uiteen?"

Wat deden wij fout of verlangen wij te veel?
Liefde is al eeuwenoud, Liefde is essentieel.

Kinderen horen bij ouders, ouders bij hun kind.
Het is nu eenmaal niet anders, wij voelen ons onbemind.

Je ouders.

Ik vrees dat het verzoek (de mail) onterecht bij mij aan kwam.
Er kwam zelfs geen "dankje wel" !
Laat ik hopen dat jij (de lezer en NIET de mailer) van hetgeen je hebt gelezen
wel de positieve toon hebt ontvangen.

Aan de persoon in kwestie (de mailer):

Zonder eerlijkheid, geen respect.